Hoş geldin ADA Bebek!

   
      Teyze anne yarısıdır ya bir kez daha yarı anne oldum,teyze oldum yani...Kız kardeşimin bir bebişi oldu ve ben 5.kez teyze oldum.Dünyanın en güzel duygularından biri,Rabbim herkese nasip etsin.

       Doktorun sezaryan için verdiği tarihin gecesi "yeter artık" diyerek gecenin bir yarısı aceleyle dünyaya gelen Ada bebeğin teyzesi oldum.Doktor 07:30'da burada olun dediğinden sabah 07:00'de kardeşimi aradım ki ameliyathaneye girmeden tekrar konuşayım dedim.Telefonu yeğenim açtı ve "teyze kardeşim oldu."dedi.Gece gelen Ada hepimize sürpriz yaptı.Kardeşim gece ablamı aramış ve sabaha bebeğini kucağına almıştı.Hemen hastaneye gittim ve minicik yeğenimi gördüm.
Allahın bir mucizesi bu...Daha ne olsun?

    Bunlar da Ada'ya hoş geldine gelenlere hediyeler...Çantaların içinde üstünde Ada yazılı çeşitli şekillerde kurabiyeler,emzik şeklinde kutulu süslü sabunlar,pembe renkli ve yine ada yazılı kolonyalar vardı.

Babam Gitti...

     Bugün yoğun bir gündü.Malum her gün ki gibi okul! 15.30 gibi evde oluyorum okul sonrası.Ardından kızımın okuluna uğrayıp Matematik öğretmeniyle görüşmem gerekiyordu.Her ne kadar görüşemesem de gittim,başka öğretmenleri varmış onlarla görüştüm. Ordan sonra annem ve ablalar-kardeş olarak eski bir komşunun kızı evlenmişti ona hayırlı olsuna gidecektik.Gittim,annem yok,nerede diye sorduğumda ise İzmit'ten teyzemler geldi ,annem gelemedi dediler.
   Neyse oturduk,çaylar içildi falan (hoş çay faslı biteli çok olmuştu ben ekstradan oldum biraz...)çıktık.Büyük kızımı dershaneye etüte götürme saati gelene kadar anneme uğrayıp teyzemleri  göreyim dedim.Ablamla gittik zile bastık,annem kapıyı açtı ama iki gözü iki çeşme ağlıyor.Biz birden şoke olduk.Anne ne oldu diye sorduğumuzda "babam gitti!" dedi.O an ablam da ben de aynı şeyi düşünmüşüz,donakaldık.
     Evet dedem gitmişti ama çok şükür bizim düşündüğümüz gibi bir yere gitmemişti.Dedemi teyzemler biraz da bizde kalsın diye İzmit'e götürmüşlerdi...Yukarıda resmini gördüğünüz şahış bahsettiğim dedem,torunlarının çocuklarının deyimiyle Pamuk dedemiz.Yaklaşık 90 yaşında,anneannemin vefatından sonra tek başına uzun süre kalamadı artık kendini idare de edemiyor ve çocuklarıyla kalıyor.Annemin o derece ağlamasının nedeni babasının İzmit'e gitmiş olmasıymış...
    Artık konuştuk,teselli ettik,teyzemler düğüne gelirken geri getirirler falan dedik de şu an daha iyi...İnsan kaç yaşında olursa olsun anne babanın yeri ayrı oluyor.Dedem açısından da ne güzel ki ona hiç gocunmadan bakan kızları var ve kısa süreliğine de olsa bir yere gitti diye böylesine göz yaşı döküyor.

Allah bizi de ana babasına bakan merhametli evlatlardan eylesin,amin...

    Küçük kızımı okuldan aldım eve geldim,bu arada bilgisayarın başına geçtim,birazdan da büyük kızımı etütden almam gerekiyor,Allah'a emanet olun...(Eşim şehir dışında,resmen servis şoförüne döndüm yaaa....)
Not: Resimdeki diğer kişi ise 2 numaralı ablam!